klkopo

Przyjaźń, to teoretycznie, relacja, którą powinno się pielęgnować. 

Dawno mnie tu nie było i zdaje sobie sprawę z tego, że piszę to w każdym poście. Ten blog nie ma najmniejszego sensu, oprócz pomocy mi, bo tylko ja sobie mogę pomóc. W końcu problem leży we mnie. To ja nie potrafię cieszyć się z życia, tak jak robią to moi rówieśnicy. Może dlatego, że jestem inna? Nie to, że przeszłam naprawdę wiele, to jeszcze dobija mnie ta codzienna rutyna i świadomość, że wszystko nie ma sensu.

Zyskujemy szczęście dzięki ludziom wokół nas.

Jednak jak czuć szczęście wśród samotności i chłodnych serc? Coś czuje, że będzie tu dużo pytań retorycznych, bo dzięki nim ludzie zaczynają myśleć, a o myślenie chodzi mi najbardziej. Świata nie zmienię, nie zaczynając od siebie. Chociaż można starać się zmienić siebie i przy okazji, kompletnie przypadkiem, zmienić świat. Takie osoby są chyba największymi szczęściarzami, lecz prawie zawsze kończą próbą samobójczą, bądź samą śmiercią w odosobnieniu. Dlaczego?
Dlaczego nie potrafimy naprawić najpierw naprawić swoich umysłów, a dopiero później brać się za głowy pozostałych? Może dlatego, że sami nie umiemy pomóc sobie. Wciągnięci w wir samolubstwa i egoizmu popadamy w nostalgię. Nie znajdujemy radości w czynnościach codziennych, a nie widząc sensu w życiu, tracimy do niego chęć.

W każdej chwili powinna być odrobina tajemnicy.

Jeśli wszystko zostanie podane na tacy, zgubimy cel. Możliwe, że to dlatego nie znamy tajemnicy życia po śmierci. Być może wtedy chcielibyśmy umierać, bo byłoby to bardziej opłacalne, niż życie na ziemi. Tak samo jest w miłości. Jeśli opowiemy o sobie wszystko ukochanej osobie, znudzi się nam i drugiej połówce. Wszystko jest w tych małych elementach, jak ulubiony kolor koca, czy jeden z miliona kolorów zachodu słońca. Najlepsze danie, czy małe pluszaki trzymane pod łóżkiem. To jedne z puzzli. Żeby ułożyć obraz, potrzeba tysięcy. Możemy porównać pozostałe do trzymania zimnych dłoni podczas chłodnych wieczorów. Kupowania gorącej czekolady zawsze kiedy ukochana osoba będzie miała ochotę. Życie składa się w jedną całość. Jest zagadką, bo układając puzzle bez opakowania, nie wiemy jak będzie wyglądał efekt końcowy. To jest właśnie piękne. Dopóki kiedy zauważymy te elementy, odnajdziemy szczęście, bo znajduje się ono w małych rzeczach.