klkopo

Przyjaźń, to teoretycznie, relacja, którą powinno się pielęgnować. 

Dawno mnie tu nie było i zdaje sobie sprawę z tego, że piszę to w każdym poście. Ten blog nie ma najmniejszego sensu, oprócz pomocy mi, bo tylko ja sobie mogę pomóc. W końcu problem leży we mnie. To ja nie potrafię cieszyć się z życia, tak jak robią to moi rówieśnicy. Może dlatego, że jestem inna? Nie to, że przeszłam naprawdę wiele, to jeszcze dobija mnie ta codzienna rutyna i świadomość, że wszystko nie ma sensu.

Zyskujemy szczęście dzięki ludziom wokół nas.

Jednak jak czuć szczęście wśród samotności i chłodnych serc? Coś czuje, że będzie tu dużo pytań retorycznych, bo dzięki nim ludzie zaczynają myśleć, a o myślenie chodzi mi najbardziej. Świata nie zmienię, nie zaczynając od siebie. Chociaż można starać się zmienić siebie i przy okazji, kompletnie przypadkiem, zmienić świat. Takie osoby są chyba największymi szczęściarzami, lecz prawie zawsze kończą próbą samobójczą, bądź samą śmiercią w odosobnieniu. Dlaczego?
Dlaczego nie potrafimy naprawić najpierw naprawić swoich umysłów, a dopiero później brać się za głowy pozostałych? Może dlatego, że sami nie umiemy pomóc sobie. Wciągnięci w wir samolubstwa i egoizmu popadamy w nostalgię. Nie znajdujemy radości w czynnościach codziennych, a nie widząc sensu w życiu, tracimy do niego chęć.

W każdej chwili powinna być odrobina tajemnicy.

Jeśli wszystko zostanie podane na tacy, zgubimy cel. Możliwe, że to dlatego nie znamy tajemnicy życia po śmierci. Być może wtedy chcielibyśmy umierać, bo byłoby to bardziej opłacalne, niż życie na ziemi. Tak samo jest w miłości. Jeśli opowiemy o sobie wszystko ukochanej osobie, znudzi się nam i drugiej połówce. Wszystko jest w tych małych elementach, jak ulubiony kolor koca, czy jeden z miliona kolorów zachodu słońca. Najlepsze danie, czy małe pluszaki trzymane pod łóżkiem. To jedne z puzzli. Żeby ułożyć obraz, potrzeba tysięcy. Możemy porównać pozostałe do trzymania zimnych dłoni podczas chłodnych wieczorów. Kupowania gorącej czekolady zawsze kiedy ukochana osoba będzie miała ochotę. Życie składa się w jedną całość. Jest zagadką, bo układając puzzle bez opakowania, nie wiemy jak będzie wyglądał efekt końcowy. To jest właśnie piękne. Dopóki kiedy zauważymy te elementy, odnajdziemy szczęście, bo znajduje się ono w małych rzeczach.

nic związanego z opowiadaniem. nie musisz czytać jak nie chcesz. Besos:*

Pewnie każdy zna uczucie załamania i pustki. Niby wśród przyjaciół i ludzi, na których możemy polegać, a jednak samotnie toczymy się przez życie. Smutne dość, ale cóż, nic nie możemy zrobić, żeby ten świat naprawić. To chyba mój 5 blog. Wciąż nie mam pojęcia, dlaczego tyle ich zakładam. Może najnormalniej w świecie boje się krytyki od ludzi. Blog to jednak nie jest miejsce, gdzie moje życie przeczyta jedna osoba, tylko o wiele więcej. Może, dlatego właśnie pisze to tutaj, a nie na prywatnych konwersacjach. Mniejsza o to, bo w sumie to ten post nie ma najmniejszego przesłania, myślenia, ani nic w tym rodzaju. Jest po prostu kolejną "kartką papieru", na której napisze coś kompletnie bez sensu. Mało kto zna aska Klaudii, obecnie lady flashlight, ale rzeczy, które ona pisze i to, jak patrzy na świat są przecudne i napewno uśmiechnęła by się, widząc, że ktoś myśli czytając jej odpowiedzi, bo do tego dąży. Do naprawienia świata. Z tego co widzę, mamy podobne marzenia, haha. Klaudia i tak tego nie przeczyta, ale ja zostanę z dużą ilością wiedzy w głowie. Może pójdę w ślady mojej pani od polskiego i zostanę filozofką. We will see. Na razie mam 14 lat i marzę o tatuażu. W wolnych chwilach palę papierosy, jak na prawdziwego gimnazjalistę przypadło. Żałosne, wiem, ale taki mamy świat. Nikt nie jest święty, a ja napewno do tej świętości nie dążę. Co mam jednak na myśli. Zbliżają się święta, o których dużo ludzi teraz mówi. Zawsze na wigilię, moja mama mówi, że teraz zwierzęta zaczną mówić ludzkim głosem. Jak tak chwilę się nad tym zastanowić, to te słowa mają bardzo dużo prawdy. Może nie dosłownej, ale tej przenośnej. Tej, której trzeba się domyślić. Czy nie jest tak, że podczas świąt, przy wigilijnym stole ludzie stają się dla siebie mili? Może ktoś, kto wymyślił te słowa, właśnie miał to na myśli. Ludzie przez cały rok zachowują się niezbyt dobrze. Być może, autor porównał ich do zwierząt nie bez powodu. Ludzki głos, powinien być głosem rozsądku i miłości, a przez całe życie jest na odwrót. Słowa "W wigilię zwierzęta mówią ludzkim językiem" zyskują tutaj nowego znaczenia, wystarczy się chwilę zastanowić.

I teraz nastąpi moment, w którym napisze, jak bardzo brakuje mi miłości. Niestety, mając te naście lat może mi jej brakować. Szczególnie ze strony rodziców i rodziny, bo właśnie z niej nie dostaje jej ani trochę. Gdyby moja matka przeczytała ten post, zapewne dostała bym kolejna super rozmowę i kolejny siarczysty policzek, bo nie potrafię docenić tego co mam. Rzeczywiście, porównajmy się do dzieci, które w ogóle tych rodziców nie mają. Można powiedzieć, że czuje się podobnie do nich, bo po co mi rodzice, kiedy jestem dla nich nikim? Wydaje mi się, że gdyby teraz rzucono mnie na głęboką wodę i rozkazano żyć samotnie, dałabym radę.
Tak jak pisałam wyżej, post nie ma sensu. Kto chce to przeczyta i tak jego życia nie odmieni, pozdrawiam.
Besos:*

Yolo, pisze dalej

Czy moje życie od samego początku musiało być gównem? Na cholerę zaczynałam ćpać? Mogłam mieć teraz normalne życie wśród znajomych i rodziny. Teraz nawet oni mnie nie chcą. Moja najlepsza przyjaciółka zmarła dwa lata temu na białaczkę. Od tamtego czasu cierpię na depresję, a ukojenie znajduje w narkotykach. Kurwa, znów piszę o sobie, ale miło by było, gdybyście poznali moją historię.

Swojego imienia nie zdradzę, bo nie potrzebne jest ono nikomu do szczęścia. Mam około 22 lat. Mój wygląd znacie, więc nie będę się nad nim rozpisywać. Kiedy miałam 13 lat, moje życie stało się koszmarem. Mój ojczym był, a raczej jest, damskim bokserem. Aktualnie nie mamy kontaktu, bo siedzi w więzieniu. Matka zmarła podczas porodu, stąd też nie pamiętam jak wyglądała. Ojczym spalił jej wszystkie zdjęcia, kiedy wyszło na jaw, że zdradziła go z niejakim Harrym kiedy byli w Detroit. Czyli w skrócie, mój ojciec boryka się gdzieś po świecie, bardzo możliwe, że mogłam się z nim przespać, a nawet nie wiem jak wygląda. Mama nie żyje, ojczym ma dożywocie, no chyba, że jakiś cudem wypuszczą go za dobre sprawowanie, a mi właśnie zjebało się wszystko do reszty, no bo chyba Jack nie będzie chciał, żeby jego dziecko wychowywało się pod jednym dachem z ćpunką. Powróćmy jednak do mojej przeszłości.

Mając te 13 lat mało wiedziałam o życiu, ale wtedy zakochałam się po raz pierwszy. Za cel wybrałam sobie przystojnego, wysokiego, jak na tamte standardy, bruneta. Jego czarne włosy zawsze pachniały brzoskwiniowym szamponem, co, nie ukrywam, bardzo mi się podobało. Dus, bo tak na niego mówiłam, był szalonym romantykiem. Kupował mi kwiaty, zabierał na spacery, mówił jak bardzo mnie kocha. Pamiętam, że pewnego dnia, mój ojczym poszedł pić z kolegami i pozwolił mi, żebym zaprosiła do domu kilku znajomych, tak, żeby nie było mi smutno i samotnie. Zaprosiłam moją przyjaciółkę, Dustina i kilku pozostałych znajomych. Nie wiem, co mnie podkusiło, ale poszliśmy kupić paczkę papierosów i kilka piw, tak, żeby nie było nam nudno. To wtedy miałam swoje trzy pierwsze razy. Pierwszy papieros, pierwsze piwo i ten, romantyczny, pierwszy raz. Dus ubrany był w czarną koszulkę, która opinała jego mięśnie, a o dziwo, miał je dość duże. Czarne rurki i jakieś pierwsze, lepsze buty, które również mi się podobały. To właśnie ta noc zniszczyła mi całe życie. 

Kiedy wszyscy byliśmy już razem, otworzyłam pierwsze piwo i wzięłam duży łyk. Nie było ono zbyt smaczne, ale mając ojca alkoholika, musiało mi zasmakować. Poczęstowałam znajomych. Paliliśmy i piliśmy, jakby każdy z nas miał ukończone 21 lat. Zbliżała się północ. Pijana zaczęłam całować mojego chłopaka i poszliśmy na górę. Byliśmy dojrzali jak na 13 lat. Dustin zdjął koszulkę i położył się na mnie. Był opanowany, jakby kiedyś już to robił. Rozebrał mnie, na tyle bardzo, że byłam w bieliźnie. Jego pocałunki były narwane i romantyczne. Za każdym razem jego język był coraz głębiej moich ust. W pewnym momencie zwolnił i zapytał, czy jestem pewna, że tego chce. Głupie pytanie, bo skończyłam jako dziwka. Oczywiście, że tego chciałam. Dus powoli rozpinał pasek w spodniach, a potem guzik i rozporek. Chciałam, żeby przyspieszył, żebym mogła zagłębić moje usta na jego członku. Zdjął spodnie i bokserki, ale kazał mi poczekać, chciał zobaczyć jak prezentuje się moje ciało. Rozpięłam stanik. Jego dłonie delikatnie dotknęły moich piersi. Nie były one zbyt duże, ale nie potrzebne mi są "wielkie cycki". Po moim ciele przeszedł dreszcz. Kochałam go, ale czy to co robię, jest okej w wieku 13 lat? Wszystko działo się zbyt szybko, żebym mogła pomyśleć. Mój chłopak zaczął całować całe moje ciało, aż skończył na udach. Kazał zdjąć mi dolną część bielizny. Seksownym głosem powiedziałam, żeby zrobił to sam. Pocałował moje krocze, po czym powoli zsunął mi majtki. Byliśmy nago, ale zakochani, przecież to było to, czego obydwoje chcieliśmy, siebie, na wyłączność. Dustin chwycił swojego członka i wsadził mi do ust, na krótko, bo miałam tylko uczynić go mokrym. Szybko zagłębił się we mnie, a ja poczułam ból. Był on lekki, ale zabolało. Na prześcieradło spłynęła krew. W końcu to mój wymarzony, pierwszy raz. Dus był opanowany, za każdym razem, kiedy wchodził we mnie, całował, żebym była cicho. Powiedzieliśmy znajomym, że musimy tylko poważnie pogadać. Nasz stosunek trwał około pół godziny, ale był to najbardziej udany czas w moim życiu. 

Jednak co miałam na myśli, że to tej nocy zjebało mi się wszystko. 

Mój ojciec wrócił do domu wcześniej niż planowałam. Nie zdążyłam posprzątać, bo sama spałam z moim chłopakiem nago, w jednym łóżku. Butelki po piwie i wypalone papierosy leżały w całym salonie, ale to nie to rozwścieczyło ojca. Kiedy wpadł on na górne piętro i zobaczył Dustina, on...,on...

Pisanie przerwał mi Jack, który wpadł do mojego pokoju.

- Przyszła Ana, masz nie robić scen. Jest matką mojego dziecka, więc nie wspominaj, ze jeszcze wczoraj pieprzyliśmy się przy świetle księżyca.

- Luzuj, najwyżej powiem jej, że jej skarb, jest zwykłą dziwką - uśmiechnęłam się i dodałam - możesz już iść do ukochanej, postaram się nie zaćpać.

Nienawidzę tego skurwiela. Wyprowadzam się, nie wytrzymam tu ani chwili dłużej.
Poszłam na strych, żeby zabrać jakąś walizkę, chociaż po co kurwie walizka? Mam  w końcu tylko się puszczać, aby następnego dnia mieć co włożyć do ust i nie, nie mówię tutaj o penisach, bo nimi się nie najem. 

Spakowałam kilka ubrań, moje zdjęcie z Jackiem, naszyjnik od Dustina i zeszłam na parter.

Pocałowałam jeszcze ścianę i napisałam na niej, czarnym markerem, mój numer telefonu, żeby ta dziwka, która zamieszka z moim kochankiem, miała o kim myśleć, kiedy będzie się pieprzyć na moim łóżku. Chce mi się rzygać kiedy o tym myślę, ale nic nie poradzę, taki już mój los.

Na parterze dałam soczystego buziaka mojemu współlokatorowi, zabrałam jakieś pieniądze, które leżały na blacie i wyszłam.

Postanowiłam, że Londyn będzie idealnym miastem dla mnie, więc poszłam w poszukiwaniu stopa na lotnisko. 

Samochód zatrzymał przystojny mężczyzna o szarych włosach. Nie był on stary, wyglądał jakby był w moim wieku. Wygolone boki, ręce w tatuażach i to auto. Chyba trafiłam na dość bogatego faceta.

- Gdzieś panią podwieźć? - zapytał głosem, jakby miał zaraz zagłębić swoją twarz w moim kroczu.

- Potrzebuję dostać się na lotnisko.

- W takim razie zapraszam - otworzył mi drzwi.

- Zayn - podał mi umięśnioną rękę

- miło mi - odparłam i podałam mu swoje imię

- Czemu akurat na lotnisko?

- Potrzebuję nowego startu, z dala od Los Angeles. Mój facet, a w zasadzie, to nie mój facet, tylko współlokator, ma dziewczynę i spodziewają się dziecka. Uznałam, że zejdę im z drogi.

- Czyżbyś odeszła od niego przez zazdrość?

- Skądże, był dobrym kochankiem, ale ma dziewczynę, nie mogę się z nim pieprzyć bez zobowiązań. - cynicznie odparłam, jakbym chciała zatuszować to, że bardzo mi na nim zależało

- Nie zawiozę Cię na lotnisko, jesteś zbyt piękna, żebym mógł stracić taką okazję. Mieszkam w New York. Zapraszam do siebie - powiedział i nacisną pedał gazu tak szybko i mocno, że nawet Jack przemyślał ofertę bycia gejem.

Hej

Dziwnie siedzieć pod ścianą i patrzeć na otaczający mnie świat. Zaraz przyjdzie Jack. Myślę, że uda mu się mi pomóc, a jeśli nie? Jeśli nie, to pewnie kolejne dni spędzę tak samo. Ta ściana jest taka spokojna. Zawiera cechy najlepszego przyjaciela, bo jest kurwa lojalna, wierna i nie wygada tego co do niej powiem pierwszej, lepszej osobie. Szkoda, że mało jest takich ludzi. Takich jak ta jebana ściana, no ale nic, wstaje. Nie mogę przecież całego życia zmarnować na pisanie o ścianach. O, właśnie. Kocham pisać, ale nie wyobrażam sobie mojej przyszłości z pisaniem. Uwielbiam tworzyć ludzi, dawać im moja przeszłość, patrzeć jak nie dają sobie rady i umierają w samotności.
Czy chciałam się kiedyś zabić?
Ha, głupie pytanie. Każdy z nas chciał. Myślę, że miliony nastolatków marzą o śmierci, ale dlaczego tak jest? Nasz świat przepełniony jest bólem i fałszywością, dlatego też spędzam swoje życie, patrząc na tą, jakże spokojna ścianę. Mówię jej o każdym sekrecie i mam pewność, że zatrzyma to dla siebie.
Pisząc to, usłyszałam dźwięk kluczy w zamku, jakieś dwa piętra niżej. Przyszedł Jack.
- Cześć piękna! - krzyknął na tyle głośno, że sąsiadka wyjrzała przez okno z myślą, iż może to jej zmarły mąż wrócił do żywych.
Nie zejdę do niego, nie może mnie zobaczyć w takim stanie. Nigdy nie byłam i nie będę piękna. Jack jest idealny, ale nie będę rozpisywać się za pierwszym razem na temat jego wyglądu, bo jeszcze się zakochacie i będziecie zazdrosne za każdym razem, jak będzie mnie pieprzył.
Nie jest on moim mężem, chłopakiem, ani kochankiem. Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Znalazł mnie, kiedy naćpana leżałam pod drzwiami jego domu. Nie chce iść na odwyk, nie potrzebuje go. Już nie biorę. Już nie mam problemów.
Jak to żałośnie brzmi. Tak naprawdę, to nie byłam wtedy naćpana. Jack zamówił mnie, bo byłam dziwką. "Bohater". Chciał naprawić mi życie, więc zamiast mnie wykorzystać, dać stówę czy dwie i wyrzucić na ulicę, żebym ledwo mogła przeżyć, po prostu zaprowadził na ostatnie piętro i zamkną w pokoju. Tak, to ten pokój z moją ukochaną ścianą. Nasza relacja jest dość cyniczna. Jack wstaje rano, idzie do pracy i zarabia pieniądze, żebym miała co jeść i na siebie założyć. Chyba chce mi pokazać, że da się żyć w ten sposób. Mi było fajnie na ulicy, ale skoro on chce zmienić to co mówią ludzie, to mi tam pasuje. Powiadają, że z dziwki królowej nie zrobisz, a ja jestem chyba na dobrej drodze.
Co do mojego wyglądu, bo królowa musi się ładnie prezentować. Mam wiecznie rozmazany makijaż, krótkie włosy i usta pomalowane na czarno. Mało sypiam. To znaczy, w ogóle nie sypiam, no chyba, że z mężczyznami. Dość wyraźne kości policzkowe, mały, chudy nos. Ogólnie wyglądam jak ćpunka i nie bez powodu śmiałam się, że Jack znalazł mnie naćpaną pod jego drzwiami. Kiedyś miałam problem z narkotykami, a raczej mam wciąż. Tylko ten pierdolony współlokator robi mi darmowy odwyk. Nie trzyma ostrych narzędzi na widoku, żadnych tabletek, syropów, strzykawek, kokainy, czy nawet marihuany, a brakuje mi tych rzeczy tak bardzo.
Słyszę odgłosy stóp, to pewnie mój facet wchodzi do mojego pokoju.
- Hej, znów tu siedzisz? Przyniosłem obiad. Wszystko jest na dole. - spojrzał się na mnie jak na idiotkę, przecież potrafię o siebie zadbać. - ...I pamiętaj, że jesteś śliczna.
Hahaha, I on myśli, że ja się na to nabiore? Każdy, który mi płacił mówił dosłownie to samo, ale jestem głodna, wiec jebać piękna, idę coś zjeść.
Schodząc po schodach, straciłam przytomność, ale spokojnie, to wszystko przez te kreski, które wciągnęłam kilka godzin wcześniej. Odwyk chyba jednak nie działa, ale nie powiem tego Jackowi, bo się wkurwi i wyrzuci mnie na ulicę, a musze przyznać, że jest on moim najlepszym kochankiem.
Na obiad to samo co wczoraj, jakiś pierwszy lepszy hamburger z McDonald's i paczka frytek. Do tego kieliszek szampana. Ciekawe, co chce świętować?
Może dostał awans w pracy, rzeczywiście, za bycie męska dziwką można dostać awans. Oczywiście żartuje. Jack projektuje ubrania i prowadzi własną stronę internetową. Pomaga ludziom, którzy cierpią na depresję, albo są uzależnieni od narkotyków, czy alkoholu.
Śmiesznie, że leczy ludzi na terenie całych Stanów, a nie może pomóc lasce, która siedzi dwa piętra nad nim i gada ze ścianą.
Kochany, dołączył do mnie kiedy byłam na 5 kęsie. Usiadł i spojrzał mi w oczy.
Czy on myśli, że zakocham się w jego karmazynowych tęczówkach? Są piękne, okej, ale podrywa na nie każda dziewczynę, a ja nie jestem każda, chce być tą specjalną. To znaczy, nie chce być, bo miłość jest okropna, ale Jack jest inny. Zatroszczył się o mnie.
- Kochanie.. - powiedział ze spokojem w sercu
- Nie jestem żadne twoje kochanie - syknęłam, jakbym nie miała uczuć.
- To przerabialiśmy jakiś tydzień temu - chciał być śmieszny, ale jakoś nie mam ochoty na żarty.
- Do rzeczy Jack, nie mam całego dnia.
- Śpieszy Ci się gdzieś? - jakby zapomniał, co miał mi ogłosić
- Tak, na górę, ściana jest ciekawsza niż ty i twoje nieudane życie - byłam wredna i chamska, nie chciałam, żeby poznał, że jestem słaba
- Nie będę się z tobą kłócić, to zbyt radosny dzień. - na jego twarzy widniał uśmiech
- Nie szczerz się tak, idioto.
- Chce Ci powiedzieć, że znalazłem sobie dziewczynę, będzie tu za jakiś czas, zostanę ojcem.
W tej chwili zapadło mi się całe życie. Jednak bycie kurwą nie jest zbyt opłacalne.
- Szczęścia z kolejną, naiwną szmatą - krzyknęłam i uciekłam na górę.