Pewnie każdy zna uczucie załamania i pustki. Niby wśród przyjaciół i ludzi, na których możemy polegać, a jednak samotnie toczymy się przez życie. Smutne dość, ale cóż, nic nie możemy zrobić, żeby ten świat naprawić. To chyba mój 5 blog. Wciąż nie mam pojęcia, dlaczego tyle ich zakładam. Może najnormalniej w świecie boje się krytyki od ludzi. Blog to jednak nie jest miejsce, gdzie moje życie przeczyta jedna osoba, tylko o wiele więcej. Może, dlatego właśnie pisze to tutaj, a nie na prywatnych konwersacjach. Mniejsza o to, bo w sumie to ten post nie ma najmniejszego przesłania, myślenia, ani nic w tym rodzaju. Jest po prostu kolejną "kartką papieru", na której napisze coś kompletnie bez sensu. Mało kto zna aska Klaudii, obecnie lady flashlight, ale rzeczy, które ona pisze i to, jak patrzy na świat są przecudne i napewno uśmiechnęła by się, widząc, że ktoś myśli czytając jej odpowiedzi, bo do tego dąży. Do naprawienia świata. Z tego co widzę, mamy podobne marzenia, haha. Klaudia i tak tego nie przeczyta, ale ja zostanę z dużą ilością wiedzy w głowie. Może pójdę w ślady mojej pani od polskiego i zostanę filozofką. We will see. Na razie mam 14 lat i marzę o tatuażu. W wolnych chwilach palę papierosy, jak na prawdziwego gimnazjalistę przypadło. Żałosne, wiem, ale taki mamy świat. Nikt nie jest święty, a ja napewno do tej świętości nie dążę. Co mam jednak na myśli. Zbliżają się święta, o których dużo ludzi teraz mówi. Zawsze na wigilię, moja mama mówi, że teraz zwierzęta zaczną mówić ludzkim głosem. Jak tak chwilę się nad tym zastanowić, to te słowa mają bardzo dużo prawdy. Może nie dosłownej, ale tej przenośnej. Tej, której trzeba się domyślić. Czy nie jest tak, że podczas świąt, przy wigilijnym stole ludzie stają się dla siebie mili? Może ktoś, kto wymyślił te słowa, właśnie miał to na myśli. Ludzie przez cały rok zachowują się niezbyt dobrze. Być może, autor porównał ich do zwierząt nie bez powodu. Ludzki głos, powinien być głosem rozsądku i miłości, a przez całe życie jest na odwrót. Słowa "W wigilię zwierzęta mówią ludzkim językiem" zyskują tutaj nowego znaczenia, wystarczy się chwilę zastanowić.
I teraz nastąpi moment, w którym napisze, jak bardzo brakuje mi miłości. Niestety, mając te naście lat może mi jej brakować. Szczególnie ze strony rodziców i rodziny, bo właśnie z niej nie dostaje jej ani trochę. Gdyby moja matka przeczytała ten post, zapewne dostała bym kolejna super rozmowę i kolejny siarczysty policzek, bo nie potrafię docenić tego co mam. Rzeczywiście, porównajmy się do dzieci, które w ogóle tych rodziców nie mają. Można powiedzieć, że czuje się podobnie do nich, bo po co mi rodzice, kiedy jestem dla nich nikim? Wydaje mi się, że gdyby teraz rzucono mnie na głęboką wodę i rozkazano żyć samotnie, dałabym radę.
Tak jak pisałam wyżej, post nie ma sensu. Kto chce to przeczyta i tak jego życia nie odmieni, pozdrawiam.
Besos:*
